Sinds enkele dagen ben ik weer thuis in Amsterdam. En hoezeer ik mijn eigen bed heb gemist, het blijft toch altijd lastig te landen op eigen bodem. Wellicht dat een baan en sociaal leven (reizen maakt me altijd een beetje een einzelgxe4nger) me hierbij kunnen helpen. Dus mocht je een opdracht voor me hebben of zin hebben in een borrelx85x85.bel me……06-11 51 91 00. Ik beloof je voor beide afspraken te douchen, All Stars thuis te laten en niet mijn hele hebben en houden op mijn rug mee te sjouwen. Vond het wederom erg leuk de reisverhalen met jullie te delen, dus wellicht tot de volgende keer.

Oke, ik heb dit keer echt geen idee waar ik moet beginnen. Ik heb hier in California zoveel x93typischex94 mensen ontmoet dat ik er eerder een boek over kan gaan schrijven dan dat ik het nu in een kort weblog verhaal moet proppen. Maar ik ga het natuurlijk proberen. Eerst even een kleine terugblik.

Enkele weken geleden heb ik met de kerstdagen in Nieuw Zeeland op de boot richting Doubtful Sound, Cheryl ontmoet. Een waanzinnig hippe, jonge vrouw van 52 jaar, die ooit als nanny met The Rolling Stones heeft getoerd. Ik denk dat dat je jong houdt, want naast een paar extra rimpels is ze verder net zoals ikx85…oftewel ze gedraagt zich nog steeds als een puber.

Anyway, Cheryl is Amerikaanse en woont in San Francisco. Toen ik vertelde dat ik daar een paar weken later zou zijn, stond ze erop dat ik bij haar zou logeren. Dus dat heb ik gedaan en ik moet zeggen, dat was geen verkeerde beslissing. Cheryl verwelkomde me met open armen, vette hugs and kisses zoals alleen Amerikanen dat kunnen. Ze bleek actrice te zijn en gezien haar waanzinnige appartement aan het Golden Gate park met uitzicht over de Golden Gate bridge niet geheel onverdienstelijkx85x85hoeveel mazzel kon ik hebben?

Ter verwelkoming van haar newest Best Friend Forever, had ze een klein feestje georganiseerd. Toen ik hoorde dat er vooral veel acteursvrienden zouden komen, dacht ik dat het moment nu dan toch gekomen was. Ik zou eindelijk Sean Penn (hij is tenslotte weer single) en Johnny Depp (die Vanessa Paradis zet ik natuurlijk gewoon x93sur le taxix94) ontmoeten. Helaas waren er eigenlijk alleen maar Wannabee acteurs en regisseurs, maar ik kan je vertellen dat het feest er niet minder interessant om was.

Zo was er ene Patrick, een regisseur die verdacht veel op Woody Allen leek (lees: klein, lang haar, vreemd stemmetje en lekker vaag). Hij dacht werkelijk door te gaan breken met zijn huidige project: een toneelstuk met alleen maar geluidx85x85.ja, ik hoor je denkenx85.hoe regisseer je in godsnaam geluid, maar je vergist je, want volgens Patrick is dit moeilijker dan mensenx85..en daar kon ik me dan ook wel weer iets bij voorstellen. Tenminste dat x93acteerdex94 ik door heel heftig te knikken op alles wat hij zei. Dat acteren zo vermoeiend was, wist ik niet, dus na een half uur geknik heb ik de ik-moet-zo-nodig-naar-de-toilet truc gebruikt om vervolgens de hele avond Patrick ongelooflijk te ontwijkenx85.wat vrij lastig is op een klein feestjex85.maarx85..het is me gelukt. Weet alleen niet of ik er goed aan heb gedaan (waarschijnlijk bad karma vanwege mijn eerdere "toilet" leugen) want ik kwam vervolgens in gesprek met Maggie, een soort Melanie Griffith qua strakgetrokken gezicht, die door haar vele plastisch chirurgische ingrepen haar ogen zox92n beetje aan de zijkant had zittenx85..oftewel naast haar oren. Ik zweer je, het zag er niet uit. Maar ons Maggie dacht dat ze hierdoor met haar 55 jaar zeker nog voor die dochterrol kon auditeren. Gelukkig wist haar vriendin Ann (die veel weg had van een Kirsty Allen in xe9xe9n van haar dikkere periodes) haar te overtuigen dat ze misschien eens voor de moederrol moest gaan. Tijdens dit enorm interessante gesprek, stond ik schijnbaar de sterren van de hemel te acteren, want niemand had door dat ik ondertussen aan mijn volgende bestemming moest denken, nl. Los Angeles: Hollywood. Mijn god, kon ik nog meer Wannabees aan na deze kennismaking met x93de acteurswereldx94? Ik verlangde langzaam maar zeker terug naar de puurheid van de natuur. Geef mij maar een paar rondhuppelende Wallibix92s in plaats van deze kakelende Wannabees.

Foto’s van Australie: deel 2 en California zijn te zien op het bekende adres:

http://picasaweb.google.com/Annieduiktonder

Oke, ik heb dit keer echt geen idee waar ik moet beginnen. Ik heb hier in California zoveel x93typischex94 mensen ontmoet dat ik er eerder een boek over kan gaan schrijven dan dat ik het nu in een kort weblog verhaal moet proppen. Maar ik ga het natuurlijk proberen. Eerst even een kleine terugblik.

Enkele weken geleden heb ik met de kerstdagen in Nieuw Zeeland op de boot richting Doubtful Sound, Cheryl ontmoet. Een waanzinnig hippe, jonge vrouw van 52 jaar, die ooit als nanny met The Rolling Stones heeft getoerd. Ik denk dat dat je jong houdt, want naast een paar extra rimpels is ze verder net zoals ikx85…oftewel ze gedraagt zich nog steeds als een puber.

Anyway, Cheryl is Amerikaanse en woont in San Francisco. Toen ik vertelde dat ik daar een paar weken later zou zijn, stond ze erop dat ik bij haar zou logeren. Dus dat heb ik gedaan en ik moet zeggen, dat was geen verkeerde beslissing. Cheryl verwelkomde me met open armen, vette hugs and kisses zoals alleen Amerikanen dat kunnen. Ze bleek actrice te zijn en gezien haar waanzinnige appartement aan het Golden Gate park met uitzicht over de Golden Gate bridge niet geheel onverdienstelijkx85x85hoeveel mazzel kon ik hebben?

Ter verwelkoming van haar newest Best Friend Forever, had ze een klein feestje georganiseerd. Toen ik hoorde dat er vooral veel acteursvrienden zouden komen, dacht ik dat het moment nu dan toch gekomen was. Ik zou eindelijk Sean Penn (hij is tenslotte weer single) en Johnny Depp (die Vanessa Paradis zet ik natuurlijk gewoon x93sur le taxix94) ontmoeten. Helaas waren er eigenlijk alleen maar Wannabee acteurs en regisseurs, maar ik kan je vertellen dat het feest er niet minder interessant om was.

Zo was er ene Patrick, een regisseur die verdacht veel op Woody Allen leek (lees: klein, lang haar, vreemd stemmetje en lekker vaag). Hij dacht werkelijk door te gaan breken met zijn huidige project: een toneelstuk met alleen maar geluidx85x85.ja, ik hoor je denkenx85.hoe regisseer je in godsnaam geluid, maar je vergist je, want volgens Patrick is dit moeilijker dan mensenx85..en daar kon ik me dan ook wel weer iets bij voorstellen. Tenminste dat x93acteerdex94 ik door heel heftig te knikken op alles wat hij zei. Dat acteren zo vermoeiend was, wist ik niet, dus na een half uur geknik heb ik de ik-moet-zo-nodig-naar-de-toilet truc gebruikt om vervolgens de hele avond Patrick ongelooflijk te ontwijkenx85.wat vrij lastig is op een klein feestjex85.maarx85..het is me gelukt. Weet alleen niet of ik er goed aan heb gedaan (waarschijnlijk bad karma vanwege mijn eerdere "toilet" leugen) want ik kwam vervolgens in gesprek met Maggie, een soort Melanie Griffith qua strakgetrokken gezicht, die door haar vele plastisch chirurgische ingrepen haar ogen zox92n beetje aan de zijkant had zittenx85..oftewel naast haar oren. Ik zweer je, het zag er niet uit. Maar ons Maggie dacht dat ze hierdoor met haar 55 jaar zeker nog voor die dochterrol kon auditeren. Gelukkig wist haar vriendin Ann (die veel weg had van een Kirsty Allen in xe9xe9n van haar dikkere periodes) haar te overtuigen dat ze misschien eens voor de moederrol moest gaan. Tijdens dit enorm interessante gesprek, stond ik schijnbaar de sterren van de hemel te acteren, want niemand had door dat ik ondertussen aan mijn volgende bestemming moest denken, nl. Los Angeles: Hollywood. Mijn god, kon ik nog meer Wannabees aan na deze kennismaking met x93de acteurswereldx94? Ik verlangde langzaam maar zeker terug naar de puurheid van de natuur. Geef mij maar een paar rondhuppelende Wallibix92s in plaats van deze kakelende Wannabees.

Foto’s van Australie: deel 2 en California zijn te zien op het bekende adres:

http://picasaweb.google.com/Annieduiktonder

Oke, ik heb dit keer echt geen idee waar ik moet beginnen. Ik heb hier in California zoveel “typische” mensen ontmoet dat ik er eerder een boek over kan gaan schrijven dan dat ik het nu in een kort weblog verhaal moet proppen. Maar ik ga het natuurlijk proberen. Eerst even een kleine terugblik.

Enkele weken geleden heb ik met de kerstdagen in Nieuw Zeeland op de boot richting Doubtful Sound, Cheryl ontmoet. Een waanzinnig hippe, jonge vrouw van 52 jaar, die ooit als nanny met The Rolling Stones heeft getoerd. Ik denk dat dat je jong houdt, want naast een paar extra rimpels is ze verder net zoals ik……oftewel ze gedraagt zich nog steeds als een puber.

Anyway, Cheryl is Amerikaanse en woont in San Francisco. Toen ik vertelde dat ik daar een paar weken later zou zijn, stond ze erop dat ik bij haar zou logeren. Dus dat heb ik gedaan en ik moet zeggen, dat was geen verkeerde beslissing. Cheryl verwelkomde me met open armen, vette hugs and kisses zoals alleen Amerikanen dat kunnen. Ze bleek actrice te zijn en gezien haar waanzinnige appartement aan het Golden Gate park met uitzicht over de Golden Gate bridge niet geheel onverdienstelijk……hoeveel mazzel kon ik hebben?

Ter verwelkoming van haar newest Best Friend Forever, had ze een klein feestje georganiseerd. Toen ik hoorde dat er vooral veel acteursvrienden zouden komen, dacht ik dat het moment nu dan toch gekomen was. Ik zou eindelijk Sean Penn (hij is tenslotte weer single) en Johnny Depp (die Vanessa Paradis zet ik natuurlijk gewoon “sur le taxi”) ontmoeten. Helaas waren er eigenlijk alleen maar Wannabee acteurs en regisseurs, maar ik kan je vertellen dat het feest er niet minder interessant om was.

Zo was er ene Patrick, een regisseur die verdacht veel op Woody Allen leek (lees: klein, lang haar, vreemd stemmetje en lekker vaag). Hij dacht werkelijk door te gaan breken met zijn huidige project: een toneelstuk met alleen maar geluid…….ja, ik hoor je denken….hoe regisseer je in godsnaam geluid, maar je vergist je, want volgens Patrick is dit moeilijker dan mensen…..en daar kon ik me dan ook wel weer iets bij voorstellen. Tenminste dat “acteerde” ik door heel heftig te knikken op alles wat hij zei. Dat acteren zo vermoeiend was, wist ik niet, dus na een half uur geknik heb ik de ik-moet-zo-nodig-naar-de-toilet truc gebruikt om vervolgens de hele avond Patrick ongelooflijk te ontwijken….wat vrij lastig is op een klein feestje….maar…..het is me gelukt. Weet alleen niet of ik er goed aan heb gedaan (waarschijnlijk bad karma vanwege mijn eerdere "toilet" leugen) want ik kwam vervolgens in gesprek met Maggie, een soort Melanie Griffith qua strakgetrokken gezicht, die door haar vele plastisch chirurgische ingrepen haar ogen zo’n beetje aan de zijkant had zitten…..oftewel naast haar oren. Ik zweer je, het zag er niet uit. Maar ons Maggie dacht dat ze hierdoor met haar 55 jaar zeker nog voor die dochterrol kon auditeren. Gelukkig wist haar vriendin Ann (die veel weg had van een Kirsty Allen in één van haar dikkere periodes) haar te overtuigen dat ze misschien eens voor de moederrol moest gaan. Tijdens dit enorm interessante gesprek, stond ik schijnbaar de sterren van de hemel te acteren, want niemand had door dat ik ondertussen aan mijn volgende bestemming moest denken, nl. Los Angeles: Hollywood. Mijn god, kon ik nog meer Wannabees aan na deze kennismaking met “de acteurswereld”? Ik verlangde langzaam maar zeker terug naar de puurheid van de natuur. Geef mij maar een paar rondhuppelende Wallibi’s in plaats van deze kakelende Wannabees.

Foto’s van Australie: deel 2 en California zijn te zien op het bekende adres:

http://picasaweb.google.com/Annieduiktonder

Voor het eerst in mijn leven heb ik Kerstmis niet in de omgeving van familie en vrienden gevierd. En ver weg van iedereen die je lief is, ga je dan stilstaan (zou de kerstman dat dan bedoelen met "Ho, ho, ho"?) en nadenken over het afgelopen jaar. Eigenlijk wat veel mensen doen of zouden moeten doen: alles op een rijtje zetten en je opmaken voor een nieuwe start die 2009 je gaat geven. Het echte kerstgevoel heb ik niet echt gehad. Ik ben een romanticus (ja, echt waar) die bij het versieren van de kerstboom thuis met Last Christmas op de achtergrond, bij een knapperende open haard en omringd met de geur van zelfgebakken tulband, het ultieme kerstgevoel ervaart. Toen ik dus dit jaar bij 45 graden celsius in een supermarkt liep en Last Christmas hoorde, moest ik wel even slikken. Waar was de openhaard, de kerstboom, de tulband? Ik had tot dan toe echt geen benul dat het al bijna kerstmis was en ik kan je vertellen dat strand en slippers daar ook niet echt bij helpen. Ja, ik weet het, ik heb het zwaar………jullie fijn in de kou en ik hier zwaar zomer vieren, nou, nou, boehoe…..maar kom op een beetje zelfmedelijden mag je wel hebben toch?

Anyway, heb dus kerst gevierd in Nieuw Zeeland en zoals jullie inmiddels weten zonder een fijne Lord naast me (heb een vervolg beloofd, maar helaas kan ik je die dus nog niet geven) en stond stil bij de mooie en minder mooie dingen van het afgelopen jaar. Echt stilstaan en "ho, ho, ho" kennen ze hier in NZ overigens niet. Ik heb nog nooit zo’n actief volk gezien. Is dit omdat ze op vulkanische grond leven? Is de vulkanische activiteit letterlijk IN deze mensen gaan zitten? Ik heb er (nog) geen verklaring voor, maar het is soms een beetje uitputtend hoeveel je hier kan doen. Zo kun je in elke stad, dorp of natuurgebied: skydiven, white water raften, black water raften (had ik dus nog nooit van gehoord, maar blijkt raften in grotten te zijn……verzin je toch niet?), abseilen, hanggliden, parasailen, bungyjumpen etc……….teveel om op te noemen. Wat is er in godsnaam gebeurd met good old fashion wandelen en van de natuur genieten?Nu zal niet iedereen zo zijn, maar laat ik nou net een hop off, hop on busticket hebben gekocht met veel energieke begin twintigers……ach, die goede oude tijd….:)…..die bij elke stop riepen: "En, en, wat gaan we hier doen?" Waarop vervolgens de buschauffeur een stapel reclame folders uit zijn binnenzak haalde en uit volle borst als een geboren marktman zijn producten ging aanprijzen. "Oke, bro’s, wat een absolute must is, is natuurlijk de wicked bungyjump vanaf een awesome brug en wanneer je daarna effe een vliegtuig uit springt, dan "verdien" je door deze Combi zomaar even 50 dollar…..hatzikidee……pretty sweet as….of niet dan?" Serieus, te vermoeiend toch? Dat had ik dus elke keer bij het uitstappen. MAAR sucker dat ik ben…..ben ik er ook een paar keer ingetrapt. Ben nou eenmaal een enorm marketing victim. Getuige de vele potten creme in mijn badkamer. Zo zitten grote, volle "Angelina Jolie" lippen niet echt in mijn familie, dus toen iemand….ja, oke, een of ander magazine…me vertelde dat een tube "Lip Zoom" daar verandering in zou brengen, wist ik niet hoe snel ik naar de winkel moest rennen. Niet iets wat je zou verwachten van iemand die toch donders goed weet hoe reclame campagnes inspelen op iemands zwakte en je dus niet zomaar moet geloven wat je leest, hoort of ziet. Dom, dom, dom, maar ik ben nou eenmaal een grote dromer ….in dit geval een grote lippen dromer.

Oke, ik dwaal weereens behoorlijk af. Waar was ik gebleven? Oja, mijn activiteiten lijst. Nou, hier komt tie dan: Zo ben ik gaan sandboarden, surfen, canyoning…door watervallen heen abseilen….kan je vertellen dat het best lastig is om je balans te houden als er een waterval met een snelheid van 20 km per uur op je kop klettert…, white water raften….dit keer van een 7 meter waterval naar beneden gestort….gaaf man…geloof ik…,skydiven (2x, in Australie en Nieuw Zeeland), sea kayakking, surfen, Catamaran zeilen (dacht heel eerlijk dat dit onspanning zou zijn en ik voorop op het dek, als een soort boegbeeld, een boek zou kunnen lezen. Helaas zat dat er niet in en hing ik de helft van de tijd ondersteboven in de trapeze, met mijn kop in het water………zucht, give me a break…..ik wil gewoon eens wat RUST.

Ja, lieve weblog leeskinderen, granny Annie heeft behoorlijk haar best gedaan om iedereen bij te houden. Misschien wordt het voor mij ook eens tijd om wat meer naar de Kerstman te luisteren en af en toe een Ho, ho, ho in te lassen?

Wil je bewijs zien? Ga dan naar http://picasaweb.google.com/Annieduiktonder en bekijk mijn foto’s van Nieuw Zeeland: Noordereiland en Zuidereiland. Maar weet waar je aan begint, want het zijn er weer heel veel.

Ik ben waarschijnlijk de enige hier in Nieuw Zeeland, maar ik heb geen van de drie Lord of the Rings films gezien. En eigenlijk is dat helemaal niet zo erg, want het geeft me de gelegenheid mijn eigen film te maken, nl. Lord of the Rings IV. Met de prachtige omgeving hier niet heel moeilijk dit vierde deel te schrijven, zeker niet met alle Hobbits die ik de laatste tijd heb ontmoet.

Maar voordat ik over Hobbits en andere vreemde wezens ga praten moet ik jullie eerst even wat Nieuw Zeeland slang uitleggen. Helemaal omdat jullie zijn blijven steken bij Awesome, No worries mate en andere Australische uitspraken…..tenminste die enkeling (hi mam) die mijn weblog nog leest. Onderstaand vind je een paar van de hier veelgebruikte uitspraken die wellicht in mijn verhaal gaan voorkomen:

Sweet as….vervangt het Australische No worries en wordt echt achter elke zin geplaatst. Het betekent eigenlijk dat alles wederom helemaal prima is en je vooral geen zorgen moet maken. Komt van sweet as pie…..maar dan dus zonder de pie….snappie?

Wicked……de Awesome van NZ. En jawel ook ik gebruik dit tegenwoordig al barst ik nog steeds keer op keer in lachen uit, want zeg nou zelf…een "wicked" lunch klinkt toch echt een beetje overdreven. Alsof je na een lunch zegt dat je een "te gekke, vet coole" croissant hebt gegeten.

Bro….vergeet mate, want hier is het Bro dit, Bro dat.

Oke, we kunnen beginnen. En nee, ik zal dit keer niet vertellen hoezeer de mensen hier in contact staan met de natuur en dat ze me inspireren enzo. Ik verlies iets teveel lezers vrees ik, dus laat ik het luchtig houden en vertellen over mijn ontmoetingen met de Hobbits en Lords van dit land.

Mijn eerste Hobbit bleek mijn buschauffeur in NZ te zijn. Hij stelde zich voor als Woody, wat op zich niet heel vreemd is, maar toen ik naar beneden keek, bleek hij maar een been te hebben en jawel een HOUTEN tweede been. Nog steeds niets aan de hand natuurlijk, maar hij vertelde me al snel dat dit zijn eerste rit ging worden na zijn ongeluk en dat hij sinds een paar weken eindelijk van zijn morfine verslaving af was, welke hij door het ongeluk maanden had gehad. Oke…..dat maakte me een heel klein beetje onrustig maar geef de man een kans, dacht ik. Pas toen ik hem vertelde dat ik in Amsterdam woonde en ik zijn ogen zag oplichten bij de gedachte aan elke dag een joint en "Sweet as" riep, begon ik me echt zorgen te maken……HELP, ik zat in de bus bij een 1 benige, ex morfine verslavende, junkie!! Niet heel erg "wicked" zullen we maar zeggen.

Hobbit nummer 2 was een Duits meisje wat zo ongelooflijk dom was……ik zweer jullie…..echt niet te doen. Toen we door het vulkanische landschap van Nieuw Zeeland reden (met Woody achter het stuur) en ik voor de grap riep: "hey kijk, olifanten", keek zij daadwerkelijk op en vroeg me: "waar, waar?" pakte vervolgens haar camera en riep: "spannend joh, waar dan?" Ze dacht dus echt dat er olifanten in Nieuw Zeeland leefden….serieus….dat geloof je toch niet?

Tja en ik zou nu niets liever dan een smeuig verhaal met een echte Lord vertellen, maar die heb ik helaas nog niet ontmoet, dus het blijft voorlopig bij wat Hobbits ben ik bang. Maar wat niet is, kan nog komen……..

….WORDT VERVOLGD……

Als je reist, kom je veel verschillende mensen tegen. Dit zijn vaak vluchtige ontmoetingen, maar zelfs tijdens dat ene korte moment kunnen deze mensen je enorm raken en inspireren. Zo ook gedurende mijn reis door Australie. Jullie kennen inmiddels Ome Henk, die natuurlijk een groot voorbeeld voor me is geworden, maar naast hem doel ik eigenlijk meer op mensen zoals de Aboriginals. De manier waarop zij nog in contact staan met de natuur is zeer indrukwekkend. Bijna alsof ze een en dezelfde taal spreken met de dieren en planten. Vooral tijdens mijn weken in de Outback heb ik veel van ze geleerd. Hun andere manier van naar de wereld kijken werkt heel inspirerend en geeft vaak verhelderende inzichten. Een wijze uitspraak van een Aboriginal jongetje in de film "Australia" (overigens een must see voor de romantische mensen onder ons en Australie liefhebbers) geeft goed weer wat ik bedoel. Zo zegt het jongetje op een gegeven moment tegen een blanke vrouw: "You only look at what you see". Mensen zien meestal alleen wat er daadwerkelijk is, maar als je iets verder of anders kijkt, zie je vaak veel meer. Want zeg nou zelf, de antwoorden draag je vaak zelf bij je. Je moet ze alleen even zien.

Ik zit inmiddels in Nieuw zeeland en hoop dat ook de Maori mensen me iets zullen bijbrengen. En dan bedoel ik niet een enorme tatoo op mijn voorhoofd, want mijn god wat zijn die dingen enorm aanwezig. Letterlijk "in your face" zeg maar. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik vind het de Maori mensen prachtig staan, maar denk toch dat het op mijn Nederlandse kaaskop niet helemaal werkt. Ik zal proberen een paar foto’s te schieten van deze getatoeeerde hoofden, maar reken er niet te veel op, want tot op heden kijken ze me vooral heel agressief aan. Ik knik en glimlach dan maar vriendelijk naar ze en hou vooral mijn camera diep in mijn tas. Voor het geval zij denken dat ik "alleen maar kijk, naar wat ik zie"…….weten zij veel dat ik tegenwoordig anders en veel verder kijk, dan een paar enorme tattoos

Voor meer foto’s verwijs ik je wederom naar: http://picasaweb.google.com/Annieduiktonder

Er staan nieuwe fotomappen op zoals:
Kakadu NP;
Cairns/ Cape Tribulation;
Magnetic & Whitsunday Island;
Fraser Island;
Byron bay_skydiving/ Brisbane.

Tijdens mijn eerste 4 weken in Australie staat vooral de natuur centraal. Deze maakt keer op keer weer een enorme indruk op me. De intense kleuren, die elk zonuur anders zijn, en bijna surrealistische landschappen geven je vaak de indruk dat je naar een schilderij kijkt….of eigenlijk voelt het meer alsof je daadwerkelijk IN het schilderij bent belandt. Deel uit te maken van dit schilderij doet je meer dan ooit beseffen hoe mooi en groots de natuur kan zijn. En geloof me de grootsheid van de natuur zo intens mee te maken, doet wat met je. Je voelt je op een goede manier heel erg klein. Waardoor tevens al je problemen ook ineens heel klein worden, wat weer voelt als een soort bevrijding. Klinkt allemaal wellicht heel zwaar……en ik beloof je, de grappen komen zo….., maar dat gevoel is echt onbeschrijflijk, maar wilde het toch proberen.

Oke, en dan nu het luchtige gedeelte, een leuke anekdote. Op een dag zat ik in de bus op weg naar Uluru, beter bekend als Ayers Rock in het midden van de Outback. Kijkend naar wederom een spectaculair landschap, begint ineens de buschauffeur te vertellen over dit landschap en wat blijkt…..zijn stem is echt precies hetzelfde als de legendarische Bob Ross. Ik weet niet of iedereen hem kent, maar hij was tijdens mijn studententijd erg populair. Het is een kunstenaar met een zeer unieke schildertechniek, ziet eruit als een hippie met afro hairdue en praat op een hypnotiserende manier. Terwijl hij schilderde omschreef hij in zijn TV programma "the joy of painting" op een beeldende en zeer nauwkeurige manier wat hij deed: "Just put a little tree overhere and o…….why not a waterfall overhere. There you go, just brush, brush, brush and there’s your tree." Echt briljant was die man! Diegene die hem kennen (de anderen moeten dit stukje anders maar even vooruitspoelen), weten dat hij door zijn omschrijving, kleuren tot leven kon brengen. Nouja, toen ik dus in die bus zat en die stem hoorde kreeg ik ineens een enorme lachbui. Iets wat ik overigens niemand aanraad als je alleen in een volle bus zit. Het enige wat je dan kan doen, is glimlachend om je heen kijken en knikken naar de buschauffeur en hopen dat hij zojuist een enorm leuke grap heeft gemaakt……wat je kans van slagen niet heel groot maakt, want het afgelopen uur waren er alleen maar hele slechte grappen uitgekomen. Dus uiteindelijk denkt iedereen dat je een enorm slecht gevoel voor humor hebt, wat je weer de hele trip wilt compenseren door TE geforceerd grappen te maken………wat je doet eindigen als "de ome Henk" van de trip!! En laat dit nou net niet de bedoeling zijn geweest, maar dat hoef ik jullie na "Tinkelbell en Ome Henk" niet te vertellen.

Bekijk zelf de schilderijen….sorry wederom heel veel…op http://picasaweb.google.com/Annieduiktonder/Outback#

Als je in een land bent met slechts een paar historische tegenslagen valt je vooral de relaxheid op, de ENORME relaxheid. Elke vraag of gesprek eindigt met de inmiddels vertrouwde zin: "No worries mate". Er wordt hier simpelweg gedacht: "Je kunt er toch niets aan doen, dus geen zorgen. Nergens voor nodig, we zullen wel zien." Wat natuurlijk voor heel veel dingen geldt, maar waar mijn Europese manier van denken het toch ook weer niet altijd mee eens is.

Zo zou ik bijvoorbeeld vanuit het zuiden naar het noorden reizen, dwars door de Outback, met de beroemde Ghan trein. Nu had ik van een andere reiziger gehoord dat er een vrachttrein was ontspoort, waardoor een stuk rail beschadigd was. Vrij essentieel…..zo’n stukje rail….voor mijn treinreis, dus checken of de trein nog ging leek me wel handig. Ik dus naar de agency bij wie ik het had geboekt en vroeg hem naar de Ghan te bellen. En je voelt hem al aankomen, het antwoord was luid en duidelijk: "No worries mate". "Euh, nou meneer, dat doe ik op zich ook niet, maar ik zou het toch zeer op prijs stellen als u…euh…even zou bellen."……waarop hij me sloom aankijkt en antwoord met een….jawel komt ie weer: "No worries mate". Dus ik weer zo relaxt mogelijk en op mijn aller coolst: " Ja…euh….mate (probeer af en toe mee te doen), okxe9, dat is heel fijn, maar betekent dit ook dat u gaat bellen?". "Yip, no worries", antwoordde onze grote vriend om vervolgens de telefoon op te pakken en te gaan bellen met wat mij een hele goede vriend leek……al noemen ze hier iedereen "love" en "mate", dus helemaal zeker wist ik het niet, maar wat ik wel wist was dat het in ieder geval niet de Ghan was. Uiteindelijk heeft hij natuurlijk echt wel gebeld …..en jawel, zelfs nog diezelfde dag….. maar je moet in dit land gewoon echt geen haast hebben.

Na een paar weken ben ik er behoorlijk aan gewend en roep zelf regelmatig: No worries mate! Weet niet of deze nieuwe gewoonte gaat werken in Nederland, maar ik kan het altijd proberen. Zie me al tegen me volgende opdrachtgever zeggen: "geen zorgen, fijne gozerd." Heb alleen een sterk vermoeden dat het niet helemaal zal werken…..

Voor foto’s van Great Ocean Road, Kangeroo island en Adelaide ga naar http://picasaweb.google.com/Annieduiktonder/GreatOceanRoadKangerooIsland#

Alleen reizen heeft zo zijn voor- en nadelen. Zo heb je het voordeel dat je in je eigen tempo de dag kan beginnen (oftewel: niet te vroeg en in een behoorlijke slakkengang) en kan eindigen (oftewel: lekker vroeg je mandje in en al zappend voor je 3-kanaal-ruis-TV in slaap vallen). Heerlijk! Met jezelf reizen betekent ook dat je altijd op 1 lijn zit. Je hebt aan een woord genoeg en jawel, kunt zo nu en dan elkaars gedachten lezen. Behoorlijk eng allemaal, maar o zo makkelijk.

Het nadeel is dat je vaak in je eigen wereld leeft en die is bij mij nogal fantasierijk. Zo zag ik bij Mount Field al wandelend door het bos een omgeving waar in mijn beleving Tinkelbell zou kunnen leven. Prachtige met mos bedekte aarde en bomen waar de zon in felle stralen doorheen scheen, waardoor je een zeer mysterieus licht kreeg…..prachtig. Later bij Mount Wellington, kwamen we in een wereld terecht waar zo de heks zou kunnen ronddwalen. Vreemde bladerloze vegetatie, waardoor je alleen grijze takken de grond zag uitsteken. Een typisch gevalletje heksenomgeving, leek me. Tot slot kwamen we in een bos met wel 100 meter hoge bomen….een briljante wetenschapper had dit ooit The Tall Tree Forest genoemd…..ja, het lijkt zo simpel he, maar kom er maar eens op. Deze bomen leken, door de wolken heen, te verdwijnen in de hemel….nou, zeg nou zelf…..dat is toch helemaal Sjakie en de Bonenstaak? Je ziet hoe geestverruimend reizen kan zijn….misschien wel ietsje pietsje teveel?

En als je zo’n trip maakt dan mag er natuurlijk een persoon niet ontbreken: Ome Henk! We kennen hem allemaal wel; zo’n persoon waarvan je bij binnenkomst in de bus al weet; dat worden flauwe grappen en onderbroekenlol. Heel irritant en dodelijk vermoeiend, maar als dit een typische Engelsman is met een fantastische droge humor, dan wordt het ineens een stuk leuker. En ik weet niet of jullie de serie Cold Feet kennen, maar deze gast leek sprekend op Pete. Voor de niet kenners: beetje Piet Bambergen achtig, maar dan WEL grappig. Ook deze Ome Henk had de "herhalende" grap. Een grap die eigenlijk best leuk is,maar als je hem de hele dag bij elke opmerking herhaald, wordt tie een beetje …..heel erg….flauw. Zo was er de: "Dat zei mijn vrouw gisterenavond ook"-grap. Vooral erg geschikt in een bos met hele hoge (lees: grote) bomen. Dus als er iemand "Jeminee, wat is tie groot zeg" riep…..ja, je voelt hem aankomen; dan riep Pete: " Tja, dat zei mijn vrouw gisterenavond ook". Echt ongelooflijk hoe vaak je dat na een willekeurige opmerking kunt zeggen. En jawel ook Pete (zelfs met zijn waanzinnige accent) werd op het einde heel erg irritant en dodelijk vermoeiend.

Nee, dan toch liever even terug naar mijn eigen fantasie wereld. Een wereld waar alles ruikt naar lentebloesem en Eucalyptus bomen. Alsof je je neus in een bak potpourri steekt. Ja en wat zou Pete dan hebben gezegd……komt tie: "Dat zei mijn vrouw gisterenavond ook".

Voor foto’s…..veel foto’s, verwijs ik wederom naar http://picasaweb.google.nl/Annieduiktonder/TinkelbellEnOmeHenk#